NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
O Boże! Nawet nie weszłam.
Jestem w chuj przemoczona.
Nawet nie weszłam. Jak długo się czaiłeś?
Jakieś 40 minut. Czekałem jak pies przy oknie.
Ty ciulu.
Nie wierzę, że jestem przemoczona.
- Ciężki dzień w pracy? - Nie.
Łatwiutki dzień w pracy. Ciężki dzień od momentu
przekroczenia progu domu. Jaki zadowolony!
Dobra sunia.
- Wchodzi pan? - Tak.
- Może mu pan to dać? - Pewnie.
- Jest pan jego przyjacielem? - Tak.
- Hej. - Korespondencja.
- Skąd masz? - Listonosz mi dał.
Co? O kurwa.
Trzeba go było zmusić do wrzucenia.
Szłam wzdłuż drogi, bo nie było chodnika.
Poślizgnęłam się na stromiźnie
i upadłam na śmieci.
Upadłam prosto na duży, wystający kawał drewna,
jak gwóźdź czy szpikulec.
Przebił mnie na wylot,
wyszedł plecami.
Wszędzie była krew.
To cud, że jeszcze żyję,
a lekarze mówią, że to dzięki temu, że jestem taka duża,
niezbędne organy pozostały nienaruszone.
- Prosto przez... - Cudnie.
Tłustość ocaliła mi życie.
Niekoniecznie. Gdyby była pani chuda,
szpikulec wcale by pani nie dosięgnął.
Leżałaby pani obok szpikulca. Żaden problem.
Dzięki.
Dobre zdjęcia.
Sala Lisy.
Głodny?
Głupie pytanie.
Już myślałem, że złapiesz mnie za kark.
Jeszcze nie.
Jeśli chcesz użyć tego zdjęcia,
weź plik P100124.JPG
i przenieś do folderu, załaduje się.
Gotowe, teraz sprawdź następne zdjęcie.
Wygląda jak P100125.JPG.
Klikasz i wrzucasz do folderu.
Ja pierdolę. Czemu chcesz tu pracować?
- To ekscytujące. - Co?
Dziennikarstwo.
- To nie jebane dziennikarstwo. - Gdzieś trzeba zacząć.
Tak, ale jak tu zaczniesz, tu skończysz.
Patrz na tego...
Nieprawda, to miejsce jest świetnym początkiem kariery.
Jeden gość tu kiedyś pracował,
- a wylądował w The Guardian. - Jak się nazywa?
- Nie pamiętam. - Zrobił karierę, co?
- Chodzi o to... - Bill Koons.
Krótko tu pracował.
Lubił macać.
Często mi się to zdarza.
Jeździ teraz na TIR-ach.
Od rozprawy.
Nie wiedziałem. Chodzi o to,
że zaczynasz tu, a masz świetlaną przyszłość dziennikarską.
Tu nie ma świetlanej przyszłości.
Zanim zaczniesz pisać artykuły główne, nie będzie gazet,
zostanie tylko internetowa gównoburza.
Ludzie, publikujący okropne, kurwa, nienawistne opinie,
które nawet do nich nie należą, bo idą z góry, jako przynęta dla jebanych reklam,
bo świat jest pełen jebanych idiotów.
To okropna przyszłość.
Może to cię rozchmurzy, smętny durniu,
bo rozmawiałem z Jill i może mamy dla ciebie ochotniczkę.
- Do czego? - Znamy uroczą panią...
A, randkę?
- Tak. - Zapomnij!
Czekaj, też jest wdową.
Mamy wiele wspólnego?
- Mówiłem jej o tobie. - Tak?
- Tak. - Mówiłeś, że mam żonę?
- Nie... - Twoją siostrę.
- Nie. - Może zapomniałeś?
Bo ja nie. Dotrzymuję umowy.
Robię, co trzeba, żebyś ze mnie zszedł, póki nie przyjdzie pora,
bo jak widzisz, że przez ułamek sekundy się cieszę,
wiedz, że wciąż mnie, kurwa, boli i ta chwila jest zepsuta,
bo nie mogę się z nią tym podzielić ani, kurwa, doczekać, aż z nią będę.
Tony, to nie ma sensu. Jesteś racjonalny,
nie wierzysz w życie po życiu.
Wiem, nigdzie jej nie ma, ale zrozum.
Wolę być nigdzie z nią niż gdzieś bez niej.
Kurwa jebana mać, zostaw mnie, dobra?
Boże.
Są się delikatne naciski,
żebym zaczął chodzić na randki.
Nigdy nie chodziłem na randki.
Nie widzę w tym sensu.
Spotkałem kogoś przypadkiem,
okazała się być idealna
i nie wierzę, by się to powtórzyło.
A może po prostu się zabawisz?
To żadna zabawa.
Znów z tym gównianym nastawieniem.
Całe to jęczenie o bratniej duszy.
Nie jestem pewien, czy jeden partner w życiu to naturalne.
U większości gatunków to rzadkość.
Weźmy taką mysz australijską.
Samiec
żyje rok,
bo jak tylko dojrzewa, chce spółkować.
Spółkuje więc
z około stoma samicami.
Dosłownie, jak się napali,
chce bzykać wszystko, co się rusza.
Tak też robi.
Żadnych zalotów, sprawdzania dopasowania.
Żadnych pytań o bratnią duszę. Nic.
Skacze na nią,
czy jej się to podoba czy nie. To w sumie gwałt.
Ale nie ma głupich protestów.
Potem,
wycieńczony,
umiera.
Będzie 68 funtów.
Plany na weekend?
Zagwałcę się na śmierć.
- Hej. - Witam.
- Gdzie ta druga? - Która druga?
Pyskata Szkotka.
Emma. Chce pan z nią porozmawiać?
Tak, proszę. Dziękuję.
Co tam, tato?
- Chciałeś mnie widzieć? - Tak.
Przepraszam.
Za co?
- Ewidentnie nieważne. - Co nieważne?
Czemu przepraszam.
Przepraszam za
ogólne bycie dupkiem.
Aha.
Przepraszasz za bycie dupkiem dotychczas,
czy z wyprzedzeniem?
Świetnie sobie radzisz z tatą,
a ja nie spędzam z nim dość czasu.
Dobra.
Nie martwiłabym się o tatę.
Dzięki.
Skoro jesteśmy w temacie.
Rayu, zdenerwowałeś dziś kilka osób.
Jak?
Powiedział Ireney Tindul, że chciałby ją wziąć od tyłu.
Czemu od tyłu?
- Nie w tym rzecz. - Pewnie...
- Obrzydliwe. - OK.
Oskarżył Charliego Willisa o obciąganie Eltonowi Johnowi.
- Ile lat ma Charlie Willis? - 89.
Obleśny stary.
- Coś jeszcze? Powiedz, że tak. - Powiedział Winstonowi Freemanowi,
że ma fiuta jak skośnooki.
Skąd wiesz, jak wygląda...? Tato, nie mówi się ,,skośnooki".
- To poprawiło humor. - Ciężki dzień w pracy?
Chłopaki próbują wysłać mnie na randkę.
W takim razie powinieneś iść.
- Wrócę już do pracy. - OK.
- Pa. - Na razie.
Dobrze, Ireney?
Idzie. Chodź tu, sprośna krowo.
Mój szwagier chce, żebym zaczął chodzić na randki.
Wybornie.
Potrzebujesz porady.
Dlaczego?
Na pewno wcale sobie nie radzisz z kobietami.
Tak? Krytykuje mnie, Stanie.
Żaden mężczyzna sobie nie radzi,
ale najgorsze są zrzędliwe samoluby.
Złota wiedza, pozwól, że zapiszę.
Co jej powiesz? Ja nią będę.
Rozgrywamy scenki?
Jeśli chcesz.
Hej, jestem Tony.
Nie chcę wyjść na dyskryminatora seniorów, ale to twoje zęby?
Niedobrze, jak zaczyna się od uderzenia.
Dobrze, rozśmieszyłeś mnie,
ale zakładam, że ona będzie młodsza.
Liczę kurwa, że nie.
Przeklinanie. Bądź poważny!
Nie umiem.
Będę szczery.
Powiem jej o mojej sytuacji, przez co przechodzę,
od początku szczerze...
Skupisz się więc na sobie.
Co? Nie mogę wygrać, nie?
Nie chcę chodzić na randki.
Nie chcę żyć bez Lisy.
Ale nie chodzi tylko o ciebie.
O tym mówię.
Może miła randka poprawi jej humor?
To może być miłe uczucie.
Nie żyjemy tylko dla siebie.
Nie biorą mnie śpiewki o Bogu.
Mnie też nie, to bzdury.
Mamy tylko siebie nawzajem.
Musimy pomagać sobie w zmaganiach
do śmierci i tyle.
Nie ma sensu się nad sobą użalać i unieszczęśliwiać innych.
Jak tak czujesz, od razu się zabij.
Na pewno chcesz pracować dla Samarytan?
Mówię tylko, że gdzieś w głębi
wciąż czujesz, że warto żyć.
Wcale się dla ciebie nie skończyło.
Czujesz ból,
ale to, co straciłeś,
może też uśmierzyć ten ból.
- Przepraszam. - W porządku.
Nie...
Nie powinienem był...
Pójdę na tę randkę.
Serio? Świetnie, zadzwonię do niej, zarezerwuję stolik.
Może być z Indii?
Pewnie, nieważne, skąd jest.
Mam na myśli jedzenie.
Nie, włoskie jest najlepsze. Wchłania alkohol.
Dobra, zarezerwuję. Super.
W co się ubierzesz?
- Czemu? - Pierwsze wrażenie jest ważne.
Na przykład ja i June.
Przed osobowością zauważyła mój styl.
Nie obchodzą mnie pierwsze ani żadne wrażenia.
Mogę coś poradzić, jak chcesz.
Ma dziewczynę od minuty i wydaje mu się, że jest jebanym Bryanem Ferry.
Czemu ludzie sądzą, że potrzebuję porady?
- W kwestii stylu. - Stylu?
- Od ciebie? - Tak.
- Mów. - Lunch czy kolacja?
Co to za różnica?
Do kolacji może włożyć suknię balową,
wtedy ty musisz założyć frak.
Do lunchu wystarczy marynarka i portki.
- Portki? - Pochodzisz z lat 40.?
- Bez garnituru. - OK.
- Eleganckie dżinsy, koszula. - Właśnie.
Masz eleganckie dżinsy i koszulę?
Możemy iść na zakupy, jak chcesz.
Pamiętaj, czarny wyszczupla.
Cudów jednak nie zdziała.
Dzięki.
Nie muszę iść na zakupy.
- Chodź. - Serio?
Tak.
To żenujące.
Nieprawda.
Prawda, dorosły mężczyzna musi słuchać, w co się ubrać.
Tu wejdziemy.
Weź spierdalaj.
- Można zamówić kawałek? - Co?
Macie coś Bee-Geesów?
- Nie rozumiem. - Myślałem, że to dyskoteka.
Jest bardzo stary.
Jesteście razem?
- Nie. - Widać...
Macie te w rozmiarze L?
- Bądź miły. - OK.
Praca u nas nie jest stratą czasu.
To dobry start i możesz potem robić,
co zechcesz.
Ja tego nie zrobiłem, bo nie chciałem.
Nie brałem nadgodzin, nie zabiegałem o awans...
lepszą pracę w innym mieście.
Chciałem tylko wracać do domu
co wieczór,
spędzać każdą możliwą minutę z Lisą.
Podjąłem dobrą decyzję.
To cudowne.
Nie płacz przed nowym chłopakiem. Oto i on.
Hej.
W tym rozmiarze nie wygląda dobrze.
Widziałem rozczarowanie, jak wszedłem do jego sklepu.
- Hej. - Co tam?
Dobrze.
To Sandy, pracujemy razem.
- Hej, Sandy. - Hej.
- To... - Miło poznać.
Daphne,
moja sprzątaczka.
Tak,
jestem jego sprzątaczką.
Nie przyjaciółką ani nikim z pracą, której by się wstydził.
W każdym razie
właśnie szłam do ciebie sprzątać
ale zapomniałam kluczy. Na szczęście na siebie wpadliśmy,
bo da mi klucze, bo jestem sprzątaczką.
- To nie problem? - Nie.
Zaufaj sprzątaczce, daj jej klucze.
Nie dajesz ich przecież prostytutce.
- Do później! - Mam nadzieję.
Wszystko dobrze?
- Zostawiłaś klucze w drzwiach. - Tak?
Tak.
Niesamowite.
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
Nie wierzę, że dałeś mi klucze.
- Nie chciałem się wycofać. - Wiem.
Ile ci jestem winien?
Nic.
Chciałam sprawdzić, czy mi ufasz.
Przepraszam
za tę sprzątaczkę.
Myślałem, że wolisz to od prostytutki.
Seksworkerki.
To dlatego, że ludzie osądzają zawczasu,
nie chciałem straszyć nowej, mówiąc, że jesteś przyjaciółką i prostytutką.
- Seksworkerką. - Właśnie.
Nie martw się.
- Kawy? - Nie, właśnie wypiłam.
Muszę się zbierać.
Na pewno nic za to nie chcesz?
Nie, było mi przyjemnie.
Nie wszyscy na ciebie czyhają.
Większość ludzi jest w porządku, tylko mają zły dzień.
Czasem są zaplątani w życiu, próbują przetrwać.
Dobrym ludziom zdarzają się złe rzeczy, złym dobre,
a czasami
to niczyja wina.
Dzięki.
Dobra, lecę. Na razie.
Na razie.
Dobra sunia.
Dobrze.
Powinienem od razu powiedzieć,
że tego nie chciałem, ale Matt powiedział, że jesteś wdową,
a z tego nie będzie absolutnie nic,
oprócz jedzenia, bo wciąż jestem przywiązany do żony.
Jestem z tobą szczery.
Tak sugerujesz, że podzielimy się rachunkiem?
Szampana.
Na pewno się podzielimy. Whiskey proszę.
- Jaką konkretnie? - Dużą.
Znawca.
To łyk zabijający ból.
To dobra sztuczka, ponura i dołująca,
ale ewidentnie nie masz skłonności samobójczych, pierdy.
I tu się mylisz.
Znam tę śpiewkę.
Powiedz serio, jak trudno się zabić?
Mój mąż to zrobił.
Rzucił się z klifów Beachy Head, uderzył w skały,
eksplodowała mu czaszka. Było wydajnie.
We wszystkim innym był do dupy,
ale muszę przyznać, że w kwestii samobójstwa wiedział, co robi.
Jak najbardziej.
Nie jestem w żałobie, był chujem.
Na pewno pokazałaś się z najlepszej strony.
- Ależ tak. - Ależ wierzę.
Skąd ten wieczny sarkazm?
Dzięki temu nie zabijam ludzi, w tym siebie.
- Każdy robi, co może. - Jak najbardziej.
Prawie zażyłem tabletki.
Prawie zażyłeś? Jezu Chryste.
- Co z tobą nie tak? - Co z tobą nie tak?
Czemu tego nie zrobiłeś?
Bo musiałem zająć się psem.
- To nie wymówka. - Nie wymówka, powód.
Zdałem sobie sprawę, że lubiłem tylko żonę,
a pies był na drugim miejscu.
- Może trzecie dla mnie? - Powodzenia.
Rozumiem to.
Niektórzy czują się lepiej wśród zwierząt niż wśród ludzi.
Czuję się dobrze z ludźmi, ale zwierzęta są lepsze.
Bo jesteś zraniony,
straciłeś kogoś i nikt jej nie dorówna.
Bo nikt jej nie dorównuje.
Bez obrazy.
Nie ma sprawy.
Zwierzęta są lepsze od ludzi,
bo godzą się z losem,
nie jęczą cały czas...
- Jak ty? - Co to znaczy?
Bez obrazy, odkąd tu przyszliśmy, cały czas jęczysz.
Jak miło.
- Zdrowie, dzięki. - Zdrowie.
- Chcą państwo znać dania dnia? - Nie.
Kurwa, nie ma mowy.
Dobrze.
Puść, kurwa!
Chuj!
- To było głupie. - Czemu?
Mogli oblać cię kwasem albo dźgnąć.
Mówiłem ci, mam to gdzieś.
A gdyby dźgnęli mnie?
- Dzięki! - Z przyjemnością.
To znów ja.
Pewnie dlatego to nawyk.
- Tak. - Tak.
Wiesz, że wiem, jak się czujesz.
Spróbuj sobie wyobrazić,
że wszyscy, którzy słyszą o śmierci twojej żony,
sądzą, że to jej wina.
Co masz na myśli?
Mel była narkomanką.
Dawała w żyłę,
większość więc sądzi, że to jej wina.
Mają dla mnie to samo współczucie, co dla niej.
Każdego dnia w każdej chwili przebłysku świadomości
myślę tylko o tym,
żeby zdobyć prochy, zanim, kurwa, odzyskam przytomność umysłu.
Jak byłem z Lisą,
przychodziliśmy do domu, otwieraliśmy wino,
cieszyliśmy się, że jest nas tylko dwoje, była impreza.
Impreza,
czyli
siedzenie tu z psem,
oglądanie telewizji, słuchanie muzyki,
zwykła rozmowa.
Im więcej gadaliśmy,
tym więcej piliśmy.
Nie chcieliśmy, by noc się kończyła.
Teraz piję,
bo chcę, żeby się skończyła.
Jestem martwy w środku,
a wciąż czuję najgorszy ból.
Póki się dobrze bawimy...
Wciąż nie wierzę, że tyle nas łączy.
Nic nas nie łączy.
Czemu tak mówisz?
Zasadnicza różnica jest taka,
że ty się jeszcze nie poddałeś.
Ja bym z radością umarł już teraz.
Gdybym miał pieniądze,
wziąłbym tyle narkotyków, ile się tylko da.
Nie zmarnuj na jedzenie.
Napisy: Małgorzata Ciborska